به آنتونی

بی تو زیستن را باید بیاموزم
با همه کارهایی که کردیم و نکردیم
با همه آنچه از دست رفته
و چاره‌ای ندارم جز اینکه امیدوارانه
بدون آنها سر کنم
تو اساس صفا و صمیمیت بودی
خنده‌ای که مرا به خنده وامی‌داشت
و دستت با عشق و حمایت پیش می‌آمد
می‌توانستم افکارت را ببینم
که به سرعت پیش می‌رفتند
در مجموعه پر پیچ و خم ادراک
هیجانات تو از آن من شد
در شادمانی قسمت کردن
دوست هنرمندم
تو به ناپیدا رفته‌ای
و ما قبلی را که در دنیای درونی آفرینش می‌تپید
قسمت کردیم
و اندیشه‌هایت برای من به واقعیت بدل شد
من فرشته تو بودم
و بال‌هایم را تو گشودی
کلماتی بودی که می توانستم در آن پرواز کنم
دوست قلب من
ناگفته‌ها را با خود خواهم برد
گرامی خواهم داشت بخشش و گذشتم را
تا وقتی که ببینمت
و لطف کن و بر من ببخشای
این سکوت رنج‌آور و دردناک را
چشم‌های مغناطیسی تو سوزن‌های جرقه‌دار داشتند
ما شهامتش را داشتیم که به ناشناخته‌ها پیشکش کنیم
جست و جوی حقیقت را در جدال هستی
تلاش کردیم نیم‌نگاهی هم به آن سو بیندازیم
با شادمانی با شادمانی

To Anthony

I shall learn to live without you

With all we've done and undone

with all the missing parts I'll have to carry on hoping

you were the bedrock of fun, the laugh that made me laugh

and your hand came with love and care

I could see your thoughts going faster and faster

ahead in their curved complex understanding

your excitements became my excitement in the joy of sharing

my friend of art

you've gone missing

we shared a heart beating in this inner world of creation

and your ideas became real to me

I was your angel and you opened my wings

and you were the words I could fly into

my friend of heart

I will carry the unsaid

I will cherish my forgiveness until I see you

and please forgive me for my painful silence

magnetic eyes of yours with its sparkling needles

we dared a gift to the unknown

the search for truth in the battle of being

we attempted a glimpse on the other side

with joy with joy

جغدها صدايت می زنند...

يک جغد روی بلندترين تيرِِ چراغِ برق نگاهت می کند. دستت را که زير چانه ات گذاشته ای؛ می لرزد.قلمت را دست به دست می کنی.

- چرا با چپ ننويسم؟

صدای فانوسهای خاموش راه گمشده را نشانت نمی دهند. هيچکس نيست. دست چپت تکان نمی خورد.

- چرا بنويسم؟

آوازها دور می شوند. فانوس ها روشن نمی شوند. جغد خشکش می زند؛ چانه ات می لرزد.

فردا صدايت می کند؛ کر شده ام.

زمين به انتهايش نزديک می شود. ستاره می چکد بر دستت ؛ همان که قلم ندارد؛ همان که می لرزد.

جغد منتظر نگاه توست. کور شده ام.

کجای زمين ايستاده ای که اينطور دور می شوی در کنار بلندترين تيرِ چراغِ برقِ ممکن؟ ممکن تر از بودنِ تو؛ بی هيچ صدا و هيچ جغدی.

ـ چرا فرياد نمی زنی؟ لال شده ام.

اکنون که من نشسته ام؛ قلم در دست؛ ستاره در بازو و آخرين توان؛

چه بشنوم؟ چه ببينم؟ چه بگويم ؟ وقتی که جغدی نمانده است...

تولدت مبارک تو که جغدها را دوست داشتی؛ دوست داشتنی ترين...

تولدت مبارک تو که بودن را دوست داشتی ؛ مهربان ترين...

تولدت مبارک سيروس طاهباز عزيز... کاش بودی...

جوهر آبی بدون رنگ

حلقه نوار چسب افتاده بود دور خودکاری که لازمش داشتم. خودکار آبی با یک سانتی  متر جوهر که هر لحظه امکان داشت از نوشتن باز بماند.

تمام تلاشم را کردم که باز نمانم ولی دوباره ماندم.همیشه مثل قبل بود ومثل همیشه. خودکار را که برداشتم، صفحات که آبی شدند، بازماندن و نماندن را فراموش کردم. دچار حس خوبی شدم؛ هرچند که هوا سرد بود.

پشت پنجره ایستاده بودم .پنجره ای که به هیچ جا باز نمی شد.

گفتم:یعنی چی؟ این همه تقلا برای چیه؟

نه به من نگاه کرد و نه جوابم را داد.همینطور در تقلای فهمیدن بودم که سنگی به شیشه خورد. شیشه شکست. نشستم کنار شیشه های ریز و گریان.

تنها سلاحم خودکار آبی بود با يک سانتی متر جوهرولی برداشتن آن يک دنيا اراده می خواست تا خطوطی خط خطی شوند.

خط خطی شدن و اين طور ماندن کار هرکسی نيست؛ جرات می خواهد. خودم را با اين اراجيف دلخوش کرده بودم تا اين که نوارچسب مانع زندگی ام شد. همان موقع ها بود که موهايم را با تيغ زدم تا ديگر نشنوم چه موهای نرم و قشنگی.

هميشه همين طورهاست، چيزی به چيزی ديگر گير می کند و باعث يک اتفاق می شود. مثل حالا که جوهريک سانتی متری خودکارته کشيده است و با لجبازی تمام روی کاغذ کشيده نمی شود. حلقه نوارچسب با شک نگاهم ميکند. ولی ديگر مهم نيست؛ وقتی که نه موهای بلند در هوا بود، نه باز نماندن يک آدم و نه خرده های شکسته شيشه که بی هيچ صدايی هق هق کنان نگاهم می کردند.

... وکتاب " بچه های بم " چا پ شد... (جرات می خواست ديدن کتاب ؛ نه زبان زبان من بود و نه سانسورش تحمل پذير... ويراستار کتاب جديدی نوشته بود ولی ديگر مهم نيست؛ وقتی که نه موهای بلند در هوا است و نه بازنماندن آدمی مهم است و نه...)

... تنها دلخوشی ام اين است که چند روز ديگر به بم می روم تا به بچه هايی که نامه ها و عکس و نقاشی هايشان در کتاب است؛ کتاب را بدهم تا شايد روزی ....

ناشر: کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان

" ... بهار خنده زد و ارغوان شکفت..."

" جاده گل آلود "

"روزی TANZAN و EDIKO ( دو استاد ذن) در جاده ای پرگل و لای سفر می کردند.باران شديدی می باريد. در خم جاده به دختری زيبا برخوردند که لباس ابريشمی ژاپنی بر تن داشت و نمی توانست از دو راهی رد شود.

Tanzan دخترک را بغل زد و از گل عبور داد. اديکو آن روز را با او حرف نزد تا به ديری رسيدند که استراحت کنند و چون ديگر طاقت سکوت نداشت گفت: ما راهبان به جنس مونث نزديک نمی شويم به خصوص به دختران جوان و زيبا. خطرناک است. چرا تو امروز چنين کردي؟

Tanzan جواب داد: من که دختر را همان جا رها کردم. تو هنوز او را با خود حمل می کني؟"

... و ما حمل می کنيم و حمل می کنيم وحمل می کنيم؛ در جاده های گل آلودی که خود می سازيم...

" ... بودن به از نبود شدن، خاصه در بهار..."

و بگو بامن؛ بگو با من ...

“ نگفتی ساعت را چه كسی در ابتدا پی افكند؟

عقربه دقيقه شمار، و عقربه ثانيه شمارش را؟

مخترع آن انسان دردمندی بايد بوده باشد

به افسردگی و انزوای تخته سنگ.

در شب سرد زمستاني، او بايد كنج خلوتی گزيده باشد

و جير جير اسرار آميز زنجره ها و موشها را شنيده باشد،

و يا صدای كنكاش دائمی كرم چوب را بر سقف خانه.“

هاينريش هاينه

دو روز پيش سالگرد تولد عزيزترينم بود- سيروس طاهباز- و من چه تنها بودم و فردا سالگرد ريختن سقفهای بيشماری است در صبح سردی كه همه عقربه ها و ثانيه شمارها بازايستادند و من چه تنهايم...

دلم به اندازه تمام تيك تاكها و جيرجيرها و كنج های خلوت تمام ديوارهاي فرو ريخته گرفته و سردمه...

هنوز تمام دوستان كوچكم در بم به من زنگ می زنند، هنوز تنهايند و هنوز سردشان است. در چندگانگی ام  گرفتار آمده ام و هنوز بر خلاف قول سال گذشته ، به آنها سر نزده ام...

كار در زندان خسته ام كرده، نبودن سيروس طاهباز خسته تر و تيك تاكهای پايان پافته، خسته ترين...

و بگو بامن؛ بگو بامن ساعت را چه كسی در ابتدا پی افكند؟؟؟

هميشه گستره دير و زود است؛زود دير می شود،دير زود می شود...ميان دير و زود شدنم سردرگم بوده ام روزهايي،و اما در رقصی گرفتار آمد پيش و پس رفتنم.در والس با داستانی به روزم.در گرماگرم رقص می بينمتان.http://valse.persianblog.ir

• ژاک دريدا با نظريه معروف به "ساختار شکنی" شهرت جهانی يافت، يعنی به باور وی، هر نوشته ای دارای لايه های معنای است که طی روندی تاريخی و فلسفی پديد آمده و روی هم قرار گرفته اند و بدين ترتيب هر نوشتار می تواند معانی ای داشته باشد که نويسنده اش از آن بی خبر باشد. او اعتقاد داشت که با تجزيه و تحليل نحوه چيده شدن واژگان در کنار يکديگر برای تشکيل عبارات می توان به معانی پنهان متون پی برد.     سال گذشته زندگی ژاک دريدا در فيلمی مستند به تصوير کشيده شد که در يکی از صحنه های آن، سازنده فيلم در حالی که در کتابخانه شخصی ژاک دريدا ميان انبوه کتابها سرگشته است از او می پرسد: "آيا همه اين کتابها را خوانده ای؟" و پاسخ می شنود که: "نه فقط چهار تای آنها را خوانده ام اما همان چهار تا را خيلی خيلی دقيق خوانده ام".

زمانی برای حضور، زمانی برای انتظار، زمانی برای فرياد زدن و زمانی

برای نماندن...

" فرياد سرخ "

" داری چی به روز خودت مياری دختر؟ تو هنوز اول راهی"

عينکش داره از سر دماغش ميفته. ريش پروفسوريش پُر از تارهايِ سفيدِ همرنگ لباسشه. دلم ميخواد ريششو بکنم. دستهای کُپلش روی ميزه که از شلوغيش سرم گيج ميره. پرونده قرمزی که زير دستهاشه، حتمن مال منه. نور چراغ مطالعه که افتاده رو سر طاسش؛ چشممو ميزنه. اون طرف هم يک اسکلت بد قواره ايستاده و برٌ و بر به من نگاه ميکنه. باز چشم ميگردونم، بالا. اونجا که روی يک تابلوی سفيد و قرمز نوشته شده: " کشيدن سيگار برای سلامتی شما مضٌر است."

آخرين سيگاری که کشيدم يک ساعت پيش بود و حالا چقدر دلم ميخواد سيگار بکشم و دودشو فوت کنم تو صورت آقای دکتر. روی يک نيمکت خيس نشسته بودم توی پارک. بارن می اومد تندِ تند. برای خودم سيگار ميکشيدم و مردمو که می دويدند ديد ميزدم و بقيه چيزهارو. درختهايِ خيس. نيمکتهايِ خاليِ خيس. بارون خيس. يهو يه مرد ريشو اومد جلو.

- جمع کن بساطتو، خجالت نمی کشي؟اينهمه جوون شهيد شدن که...

گُلِ سرخ من که مُرد، سيگار کشيدن عيب نبود. توی باغچه سياه پُر از کرم بود و علفهای هرز که هرچی می کندمشون؛ باز صبح سر جاشون بودند. گلِ من بود، تک. سرخ. که توپِ بچه های همسايه خورده بود بهش و از کمر شکسته بود. دريغ از کمک يکدونه از اون همه خار. نگاهش کردم و سيگار کشيدم، نگاهش کردم و سيگار کشيدم، نگاهش کردم و...

تا شب شد و اومد به خوابم. خوابی که همه چيزش قرمز بود و گل من تو قرمزيها گُم. يه توپ قلقلی هم که سرخ بود و نه آبی و نه سفيد، اون دور و برها می پلکيد. صبح قرمزها نبودند. تلفن سياه بود که افتاده بود روی زمين. از حرص لگدش کردم و بوق. از اون روز همه اش تو سرم بوق ميزنند.

بوق. بوق. بوق.

دو تا. سه تا. ده تا. تا بالاخره گوشی رو برداشت.

- ميخوام ببينمت.

- کي؟

يادم نمياد که قرارم روز چهارشنبه ساعت ۵ بود يا روز پنجشنبه ساعت ۴ . چهارو بيشتر دوست دارم چون سرپاست. پنج خيلی قلمبه است و بر عکسش که بکنی عين قلبه. قليم تير ميکشه، خيلی وقته ولی به هرکی ميگم؛ ميگه معده اته. معده ام، دل و روده ام مياد تو دهنم وقتی صدای تخمه شکستن بين دندونهای زرد و بی ريختش نمی ذاره شبها بخوابم. خوابی هم اگر باشه، پُر از خوابهای رنگيه تک رنگه که بدتر از بی خوابيه. زرد، سبز، بنفش. بنفشه هم خوبه، کوچولو و بی ادعا.

بهم ميگه: تو با اين همه ادعا، با اين همه ادا و اصول، اينجوری حرف بزني؛ ول معطلی.

بهش ميگم: قرارمون ساعت چنده؟

بهم ميگه: برو موهاتو خشک کن بعد زنگ بزن. سرما ميخوری.

سرما خوردگی بهتره.وقتی از حموم ميام، انقدر کله امو به چپ و راست تکون ميدم تا موهام خشک بشه. اونوقته که گردنم همينطور کج می مونه و ديگه تکون نمی خوره. گاهی هم کِش مياد. اونقدر کِش مياد و دراز ميشه که ميشم مثل زرافه خوابم. همون زرافه ای که مياد به خوابم و گردن دراز فقط زردشو از خوابم مياره بيرون. تمام تختم ميشه نصفِ نصفِ گردن اون. نصفِ نصفِ هر چيزی رو بيشتر از نصفش دوست دارم ولی دستهای آقای دکتر اگر فقط نصف بود، بهتر بود.

" داری چی به روز خودت مياری دختر؟ تو هنوز اول راهی"

پرونده قرمز زير دستهاش ورق ميخوره. عينکش ميفته روش. اسکلت بد قواره همينطور نگاهم ميکنه. همه جا پُر ميشه از تارهای سفيد. دلم ميخواد ريششو بکنم و دود سيگارمو فوت کنم تو صورتش.

از همه دوستانم ممنون و شرمنده که سر نمی زنم به شما و حتی به خودم... راستش تهران نيستم. باز هم در شهری ديگر و فيلمی ديگر و حالا در مرکز ايرانگردی هستم و خانمی لطف کردند و من ۴ خط می نويسم که گريه کردم با گريه آقای ارحام صدر و با او که از دوری ۲۵ ساله اش گفت و گفت و گريه کرد و ... (دلم تنگ شده برای شما و ...)

                               از هيچ تا هيچ

"سفرنامه بم "

قسمت دوم - ورود به شهر

جمعه ۱۲/۱۰/۱۳۸۲

  نگاه حمزه پر از حرف است و تو این نگاه را می شناسی.پاهایت می لرزند. جلوتر می روی. جنس نگاه حمزه، همان جنس نگاه شخصیت گم شده قصه توست. آیا او هم دراین هوای سرد به دنبال لباس گرم می گردد؟ ای کاش اینجا بود با تو؛ و حمزه را می دید.

  تو نمی توانی به روی خودت نیاوری؛ می ترسی چون مسئولی. مسئول شخصیت قصه ات. تو بهترین چیزها را برای او خواسته ای . باید پیدایش کنی و به رمانت برش گردانی.

  می خواهی همه مردم شهر را بغل کنی. می خواهی با آنها گریه کنی و سراغ شخصیت قصه ات را از آنها بگیری . می خواهی نشانی از تمام بچه هایی  که شب قبل با آرزوهای زیادی که در سر داشتند، با خواسته های فراوان ناگفته ای که دردل داشتند و با خاطرات شیرینشان به خواب رفتند، بگيری. می خواهی نشانی از بچه هایی بگیری که یا از خواب بیدار نشدند و یا بیدار شده و حالا بی پناه و گرسنه و سرما زده، مات و مبهوت به اطرافشان نگاه می کنند و هیچ نمی یابند . می خواهی نشانی از شخصیت گم شده قصه ات بگیری.

  قصه توپر از خیابان بود. خیابان های سالم و تمیزو تو که همیشه نگران شخصیت بودی، مدام به او می گفتی که از خط عابر پیاده عبورکند، وقت عبور از خیابان اول به چپ و بعد به راست نگاه کند. سعی کند دیده شود تا ایمن بماند. و حالا که نه خط عابر پیاده ای مانده و نه چراغ راهنمایی و نه اصلا خیابانی؛ او چطور می تواند ایمن بماند؟

" خود را با این پرسش خوارنکن:آیا پیروز خواهیم شد؟ آیا شکست خواهیم خورد؟ فقط بجنگ."

امروز 18 تیره و مثل بقیه روزها دلم گرفته.اون سال سر فیلم" دو روز با هم" بودم ویک لحظه هم نمی تونستم صحنه رو ترک کنم و امروز ایمانم رو از دست دادم و خسته ام.

اشو می گوید:" بی آنکه نگران باشی که چه اتفاقی پیش خواهد آمد، در جهان زندگی کن.برنده یا بازنده،این مهم نیست." ومن خسته ام.

 اسکلت فلزی منتظر ایستاده است و به دریا نگاه می کند. منتظر تمام شدن.تو نشسته ای پشت میز زرد و به دریا نگاه می کنی.موج ها از دور می آیند و ریز به تو می رسند.تو به اسکلت فلزی نگاه می کنی که انتظار می کشد.دریا به تو نگاه می کند که خسته ای.میز زرد،فاصله ها را دورترمی کند؛از اسکلت فلزي، از دريا، از تو... 

" درختها با زمین و زمین با درختها. پرندگان با درختها؛  ودرختها با پرندگان. زمین با آسمان؛ و آسمان با زمین عشق می ورزند. تمام حیات در دریای بی انتهای عشق موج می زند. بگذار عشق پرستش تو باشد؛بگذار عشق نیایش تو باشد."

   
راه بسیار را رفتم،رفتم تا انتهای نیایش، تا انتهای پرستش؛ تا آنجا که تنها کویر بودوکویر.تا دورهای دور شنهای نرم بودند و دیگرهیچ...زمین عشق ورزید،آسمان عشق ورزید؛درختها و پرندگانی که نبودند عشق ورزیدند ومن از پا افتادم.داغی شنها دستها و زانوهایم را سوزاند و کویرتا بیکران، تمام شنهایش را به من بخشید...